Boşanma ve çocuk konusu, ailelerin zorlandıkları bir konu olarak karşımıza geliyor sıklıkla. Anne babaların bu süreçte duygusal olarak zorlandıkları, çocuklarıyla ilgili yaklaşımların nasıl olacağı yönünde endişeleri oluyor. Boşanma, tıpkı bir hayatı birleştirirken iki yetişkin insanın verdiği karar nasılsa, benzer şekilde iki yetişkin insanın vereceği sağlıklı bir karar olabilir.
Bazı anne babalar boşanmayı çocuk açısından bir felaket gibi görebiliyorlar ve bu uğurda birlikte yürütemedikleri bir ilişkiyi, birlikte yürütemedikleri evliliği sürdürmeye devam edebiliyorlar. Burada göz önünde bulundurulması gereken önemli bir nokta, eğer ilişkide, aile içerisinde, eşlerin birbirleriyle ilişkilerinin olumsuz olduğu, süreçlerin çok zorlayıcı olduğu bir durumda çocukların sadece evliliği yürütmek adına bu aile içerisinde kalmaları, çocuklara düşündüğümüzden daha fazla zarar verebiliyor. Yani şu demek; yetişkinler ayrılmayı düşünüyorlar, zihinsel olarak eşleriyle uyumlu olmadıklarını düşünüyorlar, ancak çocuk uğruna bunu sürdürüyorlar. Fakat bu duygusal yükü çocuklar açısından daha ağır bir noktaya getirebiliyor.
Sağlıklı karar vermek, boşanma konusunda da yetişkinlerin alacağı önemli ve çocuk açısından değerli bir karar olabilir. Yani burada illaki boşanın demek gibi bir anlam çıkmıyor. Ancak yürütülemeyebilir, bunu sağlıklı atlatabilir. Çocuk için dünyanın sonu olmayabilir. Burada önemli olan evliliği sürdürüp sürdürmeme kararıdır.
Bu çocukla paylaşılırken, “Biz ilk başta birbirimizi çok sevdik ama zaman içinde bu sevgimiz azaldı ve artık birlikte olmayı tercih etmiyoruz. Ama bu seninle olan ilişkimizi etkilemez. Bu seninle olan bağımızı koparmaz. Biz anne baba olmaya devam edeceğiz ama artık eş olmayacağız.” bilgisini aktarmak çocuk açısından oldukça önemlidir.
Boşanma sürecinde çocuklara yaklaşımda en önemli nokta, anne ve babanın yetişkin olarak kendi kararlarını, kendi süreçlerini çocuğu dahil etmeden çözebiliyor olmaları, sağlıklı bir şekilde çözebiliyor olmaları, yani iletişim kurabiliyor olmalarıdır. Anlaşmazlık olan boşanma süreçlerinde çocuk olumsuz etkilenebiliyor. Bu ne demek? Yani ebeveynler kendi süreçlerine çocuğu dahil ettiklerinde, çocuğu bir aracı gibi gördüklerinde, birbirlerini çocuk aracılığıyla kötülediklerinde bu, çocuk için olumsuz bir süreç olabiliyor.
En önemli konu, boşanma sonrasındaki çocuğun durumunun çocuğa net olarak aktarılmasıdır. Mümkünse eşlerden biri evden ayrılmadan, yani boşanma kararı alındığında fakat henüz evdeyken, birlikteyken bu karar çocuklara aktarılmalı ve anne baba birlikte bunu aktarmalıdır. Sonrasında nelerin olacağı bilgisi çocukla paylaşılmalıdır. Olabiliyorsa çocuğun rutininin aynı şekilde devam etmesi, çevresinin aynı şekilde devam etmesi, gittiği okulun, arkadaşlarının aynı şekilde devam etmesi, çocuğun bunu daha rahat atlatmasına yardımcı olacaktır.
Buradaki önemli bilgi, çocuğun ne zaman isterse annesiyle veya babasıyla görüşebileceği bilgisini çocuğa iletmek ve sonrasında olacaklarla ilgili detaylıca anlatmaktır. Bu, çocuğu güvende hissettirecektir. Burada göz önünde bulundurulması gereken önemli konulardan biri de çocuğun kendini suçlu hissediyor olabileceği durumlar olduğunu hatırlamaktır. Çocuk genellikle anne baba boşanmasında bunun kendi suçu olduğunu düşünebilir, kendini suçlu hissettiği bir duygusal duruma geçebilir. Bunu çocuğa aktarmak, yani “Bu seninle ilgili değil, bu bizim aldığımız bir karar. Anne baba olmaktan vazgeçmiyoruz ama eş olmaktan vazgeçiyoruz.” gibi bir açıklama, çocuğu rahatlatacaktır.
Boşanma sürecinde anne babalar kendi duygusal zorlukları içindeyken çocuğun duygusal ihtiyaçlarını gözden kaçırıyor olabilirler. Böyle durumlarda profesyonel destek alınması, çocuğun süreçte destekleyici olarak takip edilmesi önemlidir. Dolayısıyla bazı çocukların bu durumu farklı şekilde karşılayabileceği unutulmamalıdır. Her çocuğa göre bu değişir. Zorlandıklarını düşündüğünüz durumlarda profesyonel destek alınmasını öneririm.